دانلود آهنگ جدید مهدی احمدوند بنام دروغه

سلام؛
در این‌که در بین معدود خواننده‌ها (و جمع کثیر ناخوانندگان و به‌ظاهر خوانندگان) که در داخل وطن فعالیت می‌کنن، آثار قابل قبول و دلنشینی ارائه می‌ده، شکی نیست. خود من هم به‌شخصه به چند تا از آهنگ‌های ایشون علاقه خاصی دارم (خاصه بازنده، هوای پاییز و دلتنگی) اما متوجه نشدم که شما شادمهر عقیلی رو خواننده پاپ نمی‌پنداری یا اساساً ایرانی؟!
گمون نمی‌کنم سن‌وسال‌تون اجازه بده که سریال «ابن سینا» رو دیده باشید. در سکانسی -مربوط به دوران نونهالی شیخ، حدود 13، 14 سالگی- استاد خصوصی ایشون (ابوعبدالله ناتلی) که از پرسش‌های بوعلی کلافه و مستأصل شده و به زنهار اومده بود، رو به والدین ایشون دیالوگ و جمله‌ای رو چند مرتبه ادا و تکرار می‌کنه و عملاً اعتراف می‌کنه که دیگه مطلبی رو برای آموزش به بوعلی در آستین نداره؛ «شاگرد از استاد پیشی گرفت!». در سریال مشاهده می‌کنیم که استاد بعد از تکرار چندین باره این جمله، به‌قول امروزی‌ها، در افق محو شد! البته اون فیلم (سریال) بود!
این رو یقین دارم؛ نه این شازده، بوعلی قصه ما است و نه اساتید موسیقی پاپ ایران، ابوعبدالله‌های ناتلی!
در این که موسیقی امری سلیقه‌ای هست، شکی نیست منتها این امر نبایستی مشتبه شه که چون این هنر سلیقه‌ای-حسی هست، پارامترهایی چون «تخصص»، «مهارت» و صدالبته «ذوق» هنرمند در کنار استعداد خدادادی و صدای اون بی‌تأثیر یا کم‌اثر هست.
احمدوند خواننده خوب، یا حتی خیلی خوبی هست اما…..،
بهترین خواننده پاپ ایران؟! واقعاً؟! کمی اغراق یا زیاده‌روی نیست به نظرت، دوست عزیز؟!
یاهو.

سلام؛
قصد ملاشعاری‌گری و معرکه‌گیری و بالارفتن از منبر و وعظ‌وخطابه شما دوستان رو ندارم (که اینجا هم مقام و مکان و جایگاه اون نیست حقیقتاً). با اجازه دوستان اما، چند تا مطلب رو با هم مرور کنیم..
1) پیش‌تر از هر چیز، بذارید در مورد حق و حقیقت صحبت کنیم؛ می‌دونید چرا ما مسلمون‌ها هنگام عبادت یا در ادعیه‌هامون (به نقل از کتاب شریف) می‌گیم: «قل هو اللهُ احد»؟ چرا نمی‌گیم مثلاً «قل هو الله واحد»؟! مگه احد و واحد تفاوتی دارن؟! مگه هر دو به یک معنا (یک) نیستن؟! در مورد تفاوت واقعیت و حقیقت حتماً شنیدید؛ در اینجا «واحد» تجلی واقعیت هست و «احد»، حقیقت.
علم ریاضیات ثابت کرده که همیشه و در هر حالتی 2=1+1 نیست؛ تفاوت واحد و احد هم همین هست دقیقاً. «واحد»، اون «یک‌»ی‌ست که جمع‌پذیر هست و برخلاف اون، «احد» اون «یک»ی‌ست که نه جمع‌پذیر هست و نه تقسیم‌پذیر؛ یگانه و یکتا؛ یکتایی که برای اون نه می‌شه شریکی رو فرض کرد یا به اون نسبت داد. حقیقت هم همینه، برخلاف واقعیت، نه قابل تغییر هست و نه قابل تحریف. حق، همیشه یکی هست، نه شریکی داره و نه می‌شه حالت دیگه‌ای رو براش تصور کرد، نه از وجهه‌نظر ماهُوی و نه از نظر ظاهر (شکل). این مقوله یه تلخیِ بسیار کنایه‌آمیز هم داره، این که {حرف حق} و حقیقت همیشه هم‌سان قسمت انتهایی خیار هست، تلخ است و گاهاً گزنده!
2) بحث دوم، در مورد شخصیت انسان‌ها و به تبع اون رفتار و (بطور مشخص در اینجا) گفتارشون هست. در مورد شخصیت انسان‌ها گفته می‌شه که جمعی از اضداد (نیکی و خیر درمقابل شریر و بدی) هست و حتماً شنیدید که اهل فن در توصیف شخصیت از واژه «خاکستری» (ترکیب سپیدی و سیاهی) استفاده می‌کنن. بسیار هم به‌جا و شایسته هست اما شخصیت یک مقوله هست و رفتار/گفتار مقوله‌ای جدا (و صدالبته کاملاً مرتبط). به نظرتون در توصیف یک رفتار فرد یا یک کلام اون هم می‌شه از واژه خاکستری استفاده کرد؟ پاسخ، خیر هست. وقتی عملی انجام می‌دیم یا سخنی رو بر زبون و لبان‌مون جاری می‌کنیم، یا مثبت هست (نیک/سپید/خیر/..) یا منفی (بد/سیاه/شر/..). بطور خلاصه، عمل (اعم از رفتار و گفتار و …) مطلق هست و ممکن نیست هم خوب باشه و هم بد؛ برخلاف شخصیت. به عبارت ساده؛ رفتار/گفتار های ما به‌مثابه «اجزاء»ی هستن (به‌سان آجر) که «کلیت»ی به نام شاکله وجودی رو می‌سازن.
الآن لابد دارید می‌پرسید که این مطالب چه ربطی داره و چرا عنوان شد اصلاً؟ خُب.. حقیقت‌اش توفیر چندانی هم نداره که همچین مطلبی رو بپرسید یا نپرسید! چون این همه تایپ نکردم که شما در پاسخ پرسشم بگی «نه» و ضایع‌ام کنی! پس جدای از پاسخ شما مستقیم می‌رم سمت نتیجه‌گیری؛
دوست بزرگوار! دوستان بزرگوار! با این‌که فضای اینجا و عمومیت دیدگاه‌ها و نظرات داره کم‌کم به سمت‌وسوی نفرت‌پراکنی و جبهه‌گیری و بالطبع فرآیند جایگزینی تعصب به‌جای منطق می‌ره، کاری ندارم اما لازم دونستم در پاسخ شما به Azi به عنوان نمونه (که این جبهه‌گیری‌ها داره به اکثریت تعمیم داده می‌شه)، چند تا نکته رو براتون روشن کنم؛
بذارید یه مرور کنیم؛ تا الآن چند تا نتیجه گرفیتبم؛ اولاً، حقیقت یکتاست و تغییرناپذیر؛ ضمن اینکه اگه جلوه‌اش در سخن باشه، از صفت «تلخی» هم بهره‌منده، شور/خوش‌بختانه! این‌که انتقادهای فردی در راستای نظرات ما یا هم‌سو با سلیقه ما نیست دال بر بی‌اعتباری گوینده اون نیست. در این چند روز شاهد هجمه‌های زیادی به Azi بودم و بر خود واجب دونستم برای دفاع از حق و حقیقت چند کلامی رو به رشته تحریر درآورده و ارسال کنم. قصد تقدیس ایشون رو ندارم، وکیل مدافع ایشون هم نیستم؛ همه توضیحات اون دو قسمت هم صرفاً به این دلیل بود که برسم به این نکته مهم که شخصیت ما جمعی از اضداد هست و نمی‌تونیم شخصیت دیگری رو نفی کنیم و یا خدای‌نکرده توهین کنیم؛ قضاوت کردن اساساً امری نکوهیده‌ست اما اگه نتونستیم برابرش پیروز شیم و قضاوت کردیم هم دست‌کم این رو در نظر بگیریم که مخاطب‌مون جدای از شخصیتی که داره، حرفی رو می‌زنه که معتقده حقیقت داره. مثلاً شما چرا می‌فرمایید که عوض شدن نظر ایشون عجیب هست؟! (ردی از حالت تمسخر هم در اون به چشم می‌خوره). شما (ی نوعی) چرا نمی‌تونید قبول کنید که حقیقت بر گرایش و علاقه ما نسبت به یک خواننده/اثر ارجحیت داره؟ بطور مثال اگه من (نوعی) هوادار شادمهر هستم و علاقمند به آهنگ‌هاش، همیشه و در هر صورتی بایستی از آهنگ‌هاش تعریف کنم صرفِ این‌که شادمهر هست؟! حتی اگه آهنگ کدوقلقله‌زن رو با صدایی شبیه به «حمید معصومی‌نژاد از رم» بخونه؟!
اتفاقاً خیلی هم خوب هست که انتقاد کنیم؛ انتقادی از روی خیرخواهی و با تبیین و برشماری ادله منطقی و تخصصی. از اون بهتر، اینه که جرأت و شجاعت انتقاد رو داشته باشیم و فقط و تنها به دلیل شنیدن به‌به و چه‌چه سایر کاربرها و بازخوردهای منفی‌شون حقیقت رو نادیده نگیریم. اما بهترین، به نظرم نقل قول بزرگی که می‌فرمود «کاری نداشته باشید که «چه کسی» فلان حرف رو زده بلکه ببینید که «چه چیزی» رو گفته و عنوان کرده.
خود من به‌شخصه سعی می‌کنم به‌جای قضاوت Azi (نوعی)، ببینم چه حرفی رو زده و اون حرف رو قضاوت کنم و حتی درصورت برخورداری از آموزه‌ای تخصصی در امر موسیقی، از اون استفاده کنم. «شخصیت» ایشون، بنا به نامش مقوله‌ای کاملاً شخصی هست و کاملاً مرتبط با شخص ایشون و هیچ ربطی هم به من نداره، بهتره که تمرکزم رو بذارم روی «دیدگاه» ایشون.
.
# پی‌‎نوشت: چند روزی بود که می‌خواستم این حرف‌ها بزنم، خواهشاً به‌جای این‌که بذاریدش به حساب اظهار فضل و امثالهم، به این فکر کنید که چرا عنوان‌شون کردم. ضمن این‌که دیدگاهم رو کاملاً به‌صورت کلی و نه مطلقاً در پاسخ به دوست خوب‌مون _reza_e یا در دفاع محض از Azi بیان کردم.
یاهو.

آقای محترم مهدی احمدوند کار هیچ خواننده ای رو خراب نکرده از اولم رو پا خودش واستاده خیلیا خواستن خرابش کنن اما خدا پشتش بود!حتی با میکس کردن یه صدای مضخرف که شبیه صدای مهدی بود رو فیلم کنسرتش سال ها شایعه کردن که صداش دستگاهیه اما اخیرا دستشون رو شد.شما هم به جا این که فورا شایعه های مسخره ای رو باور کنید یه کم پرس و جو داشته باشین ممنون

عجب ترانه ای … یه ریدن به تمام عیار … شبیه حمید هیراد مهدی هم یاد گرفته بگه “آره آره” فقط

Reza_e
همیشه به تاریخ درج کامنت ها دقت کنین دوست عزیز
نظر من صرفا در مورد اون اثر خاصی هست که در لحظه ارائه به بازار موسیقی میشنوم…نه تمامی اثار خاصه این دوستان …
تعدادی از به ظاهر هنر ورزان که البته از دید شمایان نوعی هنرمند محسوب میشن که از دید من به طور کلی قواعد و استاندارد ها رو رعایت نمیکنن و همواره سعی میکنم مخاطب رو متوجه این موضوع کنم …و مشکل شخصی با خود اون فرد ندارم …
و به عنوان یک شهروند ایرانی و هموطن براشون ارزش قائلم …ولی از دید یک هنرمند هرگز..

من کاری به بد یا خوب بودن شخصیت ایشون ندارم.
ولی چرا اینقدر اعتماد به نفستون پایینه؟ موسیقی چیزی نیست جز سلیقه فرمول ریاضی نیست که ثابتش کرد! چیزی که خوبه رو بگو خوبه چیزی رو هم که بده بگو بده( تو زمینه های سلیقه ای )
چرا میخواید تو این زمینه ها ثابت کنید که فقط من درست میگم؟

سلام
ببخشید Aziمنظورت اینه اثر کپی شده یا دزدی به حساب میاد؟

خدایی اینجا چکار میکنی با این همه اطلاعات برو تو یه گروه خواننده ای چیزی.حیفی به قران 😀